Sense of Place
galerie with tsjalling:

Duo-tentoonstelling met Victor van Loon, 15 september - 20 oktober 2018

WANDERING LINES - PUBLICATIE

Een overzichtsboek met werk vanaf 2008 tot en met 2017

Bestel het boek voor 30 euro (incl. portokosten) per mail

Special edition: Het boek + unieke tekening 24 x 19 cm voor 225 euro

(zie foto's links, mail voor een overzicht van de nog beschikbare exemplaren)

Tevens verkrijgbaar bij Tique | platform for contemporary art (webshop), Tekenkabinet, Drawing Centre Diepenheim, Corridor Project Space

 
//
 
Over het boek:
 
De drijfveer in mijn werk is een continue voortstuwende beweging van creëren, ontdekken, experimenteren en exposeren. Tegelijkertijd is er het besef van een oeuvre dat ontstaat. Elke nieuwe tekening komt in een familie van tekeningen terecht. Elk werk is een schakel en draagt bij aan een groter geheel. Bij de tijdelijke installaties die ik maak is dat net zo. Samen vertellen de tekeningen en installaties iets over de beeldende en thematische ontwikkelingen in mijn werk.
 
Om de installaties die niet meer bestaan een podium te geven en om de onderlinge verbanden tussen de tekeningen zichtbaar te maken, heb ik een boek gemaakt met een overzicht van mijn werk sinds 2008 tot nu.
 
Auteurs
De auteurs zijn kunstenaar, schrijver, oprichter en voormalig curator van het Drawing Centre Diepenheim Arno Kramer en beeldend kunstenaar en schrijver Richtje Reinsma.
 
Uitgever Tique | platform for contemporary art
Ontwerp Context is Everything
Auteurs Arno Kramer, Richtje Reinsma
Engelse vertaling Mari Shields
Editors Lenneke van der Goot, Welmer Keesmaat
Formaat 27 x 22 cm
Pagina's 144
Taal Nederlands en Engels
Print Graphius (België)
Font GT Cinetype, GT Sectra
Papier Arctic Munken Polar / Arctic Munken Pure Rough (cover)
Oplage 750 (inclusief 40 special editions)
 
 


Wandering Lines is mede tot stand gekomen met behulp van de Werkbijdrage Bewezen Talent van het Mondriaan Fonds, het Prins Bernhard Cultuurfonds (Josine de Bruyn Kops Fonds), boqx 0 (administratie- en belastingadvieskantoor voor creatieve ondernemers) en alle donateurs van Voordekunst.
KRIJT
Kunsthal KAdE
26 mei t/m 19 augustus 2018

Het nostalgie oproepende teken- en schrijfmateriaal op een schoolbordenondergrond staat centraal in de groepstentoonstelling KRIJT met werk van 17 Nederlandse kunstenaars en een aantal bijzondere internationale bruiklenen van onder meer Joseph Beuys en Rudolf Steiner. Het Amersfoortse Blauwdruk 033 richt de bovenzaal in, met Amersfoortse kunstenaars die reageren op het thema krijt.

Krijt roept bij jong en oud herinneringen en nostalgische gevoelens op. Sinds de uitvinding van het zwarte en soms groene schoolbord in de 18e eeuw zijn hele generaties ermee opgegroeid. Op het meerluikige schoolbord worden talloze letters, cijfers, teksten, tekeningen en formules getekend en ook weer uitgeveegd. In wit- of kleurenkrijt, al dan niet met behulp van grote linialen, passers en hulplijntjes. Al deze materialen en handelingen zijn inmiddels bijna historisch te noemen, omdat ze in de schoolgebouwen zijn vervangen door markers op white board of digitale middelen.
Kunsthal KAdE heeft 17 Nederlandse kunstenaars uitgenodigd om met krijt op een schoolbordenondergrond te werken. Er zijn zowel abstract als figuratief werkende kunstenaars geselecteerd, zodat een gevarieerd beeld ontstaat in verschillende stijlen en vormen. Zo maakt Arno Kramer een grote muurtekening, Roland Sohier verdiept zich in het groene drieluik als altaarstuk en Lenneke van der Goot maakt op een vlak stoeptegels een stoepkrijttekening; een uitstapje naar het schoolplein. Daarnaast toont KAdE een aantal bruiklenen van Joseph Beuys, Rudolf Steiner, Juan Muñoz en een geheel in krijt vervaardigde animatiefilm uit 2016 van de Servische Nemanja Nikolić.



Deelnemende kunstenaars

Marijn Akkermans (NL, 1975) | Jitske Bakker (NL, 1982) | Joseph Beuys (DE, 1921 - 1986) | Nik Christensen (GB, 1973) | Marcel van Eeden (NL, 1965) | Hanneke Francken (NL, 1976) | Lenneke van der Goot (NL, 1979) | Susanna Inglada (ES, 1983) | Arno Kramer (NL, 1945) | Bart Lodewijks (NL, 1972) | Romy Muijrers (NL, 1990) | Juan Muñoz (ES, 1953 2001) | Marc Nagtzaam (NL, 1968) | Nemanja Nikolić (RS, 1987) | Thomas Raat (NL, 1979) | Roland Sohier (NL, 1950) | Rudolf Steiner (HR, 1861-1925) | Guy Vording (NL, 1985) | Witte Wartena (NL, 1976) | Marjolijn de Wit (NL, 1979) | Marthe Zink (NL, 1990)

Ground Control
Galerie Wit
3 maart - 8 april 2018

'Groundcontrol of het verlangen om te zweven'

tekst uitgesproken tijdens de opening van deze expositie bij Galerie Wit, Wageningen

Het werk van André Pielage en Lenneke van der Goot is visueel heel verschillend, maar toch in veel opzichten nauw verwant. Allebei zijn ze avontuurlijk in hun materiaalgebruik. Ze experimenteren er op los en weten de onverwachte toevalligheden die dat oplevert uit te buiten.

Van der Goot gebruikt niet alleen pen en papier; ze kwast en krast, snijdt en scheurt, vouwt en plakt er op los. Uit de ongewisse uitkomsten daarvan heeft ze een enorme ervaring opgebouwd. Zoals te zien is in haar recente publicatie Wandering lines kan ze kennelijk weergeven wat ze maar wil. Dat boek bevat trouwens een literaire tegenhanger van haar beeldend werk in de vorm van prachtig poëtisch proza door Richtje Reinsma.

In zijn ruimtelijke werk en zijn installaties gebruikte Pielage onder andere (!) rubber deurmatten, boomtwijgjes, brons, polystyreen en bijpassende oplosmiddelen, een vrachtwagentrekker, aluminiumfolie, dode dennentakken, groeiende planten, dood mos, stoplichten, gekleurde boombladeren, hoogwerkers. In deze tentoonstelling ziet u ondefinieerbare poreuze beelden gegoten uit aluminium, en visueel getemd craquelé op geglazuurd aardewerk.

Beide kunstenaars zetten steeds de toeschouwer op het verkeerde been, die niet precies weet wat ie ziet of wat hem overkomt. Dat zijn niet alleen mensen. Pielage bouwde een levensgrote transparante 2-dimensionale boerenhoeve met daarop een ooievaarsnest, waarvan de (succesvolle) bewoners kennelijk onbewust waren van het feit dat die Uiverhoeve tot de categorie visueel nepnieuws behoort.

Het werk van beiden gaat over het ervaren van ruimte, door zowel de kunstenaar als de toeschouwer. De titel van de tentoonstelling, Ground Control of het verlangen om te zweven, is een belangrijk aspect daarvan.

Te zweven is kennelijk een diep menselijk verlangen, getuige de euforie over het opstijgen van de eerste bemande hete lucht ballon in 1783. Later kwam zweefvliegen, en sinds kort kennen we kite-surfen, para-gliding en drones. Van der Goot maakte zo’n tien jaar geleden een serie Floaters, waarvan er hier een te zien is, als tegenhanger van Pielage's werk Reclining. In haar recentere werk suggereert Van der Goot vaak zwevende geometrische veelvlakken, die soms als 3-D uitgroeisels van de tekening worden opgestuwd door gekleurd licht. Of ze laat ruimtelijke objecten zweven boven piepkleine mensjes, die niet alleen als schaal fungeren, maar ook het verlangen illustreren om zelf langzaam los te komen van de aarde.

In tegenstelling collega’s die de indruk wekken (met behulp van helium, elektromagneten of drones) zaken als betonnen blokken te laten zweven, streven Lenneke en André geloof ik niet naar het zweven zelf. Het gaat hen om het onvervulde verlangen ervan, en de schoonheid die door het weergeven daarvan wordt gecreëerd.

Het is als het verschil tussen kijken naar en zien van goede kunst: u kijkt naar een brok metaal, een doek met verf, een vel papier met inkt, maar u ziet iets heel anders.

Ik wens u veel Zie-plezier in deze expositie.

 

Nico van Breemen

 

Tekenkabinet XL
KINK
16 februari t/m 15 april 2018

TEKENKABINET XL: grootse tekenkunst op groot formaat.


Het ‘Tekenkabinet’, opgericht door beeldend kunstenaar Manja van der Storm, is een platform voor autonome tekenkunst. Jaarlijks worden op bijzondere en spannende, wisselende locaties tentoonstellingen gerealiseerd met tekeningen van zowel gerenommeerde als startende hedendaagse tekenaars.

Vele honderden tekeningen op klein formaat hebben de wanden van een museum, een showroom, een monumentale huiskamer in een grachtenpand, een kunstbeurs, een kunsthuis, een kunstsalon, een industriële loods en een parkpaviljoen al gesierd. In allerlei stijlen, handschriften, materialen, papiersoorten en andere dragers, in verfijnde en zorgvuldig samengestelde presentaties vol liefde voor de tekenkunst.

In oktober 2013 was het Tekenkabinet voor het eerst te gast in KunstSalon Assen in haar vorige onderkomen aan de Vaart, op uitnodiging van Rudy Lanjouw, destijds deelnemend kunstenaar. Inmiddels 5 jaar later is het Tekenkabinet, net als de tekenkunst, steeds meer volwassen geworden en strijkt voor de tweede maal in Assen neer. Ditmaal enkele meters verderop in het museale KINK (voorheen Centrum Beeldende Kunst Assen) waar op de enorme tentoonstellingswanden groot(s) kan worden uitgepakt. KINK is onderdeel van het Drents Museum en brengt tentoonstellingen i.s.m. KunstSalon Assen en Academie Minerva te Groningen.

Voor de eenmalige Tekenkabinet XL versie is aan 15 tekenaars gevraagd ieder een groot werk te tonen. Sommige werken zijn speciaal voor de gelegenheid vervaardigd, anderen nooit eerder tentoongesteld, of slechts korte tijd.

Alle tekenaars hebben aan 1 of meerdere edities van het Tekenkabinet deelgenomen en hebben ieder een zeer herkenbaar eigen gezicht en handschrift.

Deelnemende kunstenaars:
Allie van Altena, Pedro Bakker, Lisa Couwenbergh, Karin van Dam, Hanneke Francken, Lenneke van der Goot, Anouk Griffioen, Rosemin Hendriks, Stan Klamer, Arno Kramer, Mai van Oers, Marisa Rappard, Kim Streur, Riette Wanders, Sigrid van Woudenberg

Opening:
Zondag 18 februari 2018 om 16.00 uur door Harry Tupan (directeur Drents Museum)

Litho
Archaeopteryx
jaarprent 2018

Archaeopteryx Actuele Grafiek heeft me uitgenodigd om de Nieuwjaarsprenten 2018, de Jaarprent 2018 en een Side Edition te maken in de prachtige Steendrukkerij van Aad Hekker. Momenteel werken wij hard aan de oplages, die in 2018 op de KunstRAI te zien en te koop zullen zijn. En gaandeweg ontstaan er ook een hoop unieke werken, met de litho-techniek als basis. Een waar feest om met deze voor mij nieuwe techniek te werken.
Je kunt vriend worden van de stichting en zo ieder jaar de Nieuwjaarsprent en de Jaarprent ontvangen. Hier lees je er meer over.

Tapijten van licht
Breestraat Beverwijk
oplevering voorjaar 2018

KUNSTOPDRACHT VOOR 19 GOBO-PROJECTIES

Locatie
De Breestraat in Beverwijk ondergaat momenteel een grote verandering. Deze ovaalvormige straat, waarschijnlijk ontstaan in 1276, is altijd al een belangrijke plek geweest, waar handel wordt gedreven, waar markten en evenementen plaatsvinden. De afgelopen jaren heeft de Breestraat onder een slechte reputatie te leiden gehad. Echter, als je historische foto’s bekijkt, de markante positie van de straat op (oude) landkaarten en de plannen die er liggen voor de herinrichting, dan zie je een straat met een rijke geschiedenis, een sterk karakter en veel kansen.

In het huidige straatbeeld is de geschiedenis op sommige plekken nog goed zichtbaar. Mijn ontwerp gaat in op zowel de historische kwaliteiten van de locatie als de positieve visie voor de toekomst.


Een kaart van Beverwijk uit 1927, met prominente Breestraat

 


De Breestraat vroeger (in de jaren zestig ?)

 

   
De Breestraat nu. Nieuwbouw ingeklemd tussen twee historische panden

 


Sint Agathakerk

Gobo’s
Onderdeel van de herinrichting van de Breestraat is een kunstwerk in de vorm van 19 gobo-projecties. Deze zullen tegelijk met de straatverlichting aan gaan.

Drie projecties bevinden zich bij de ingang van de straat bij het stationsplein. De overige 16 bevinden zich in het breedste deel van de straat, waar de oude marktstraat zich toont als een smal en langgerekt plein.

Thema
In de opdrachtomschrijving is het thema Winter meegegeven. De winter wordt van de vier seizoenen het meest gekenmerkt door verstilling.

Letterlijk verstilling als de temperatuur onder het nulpunt daalt en water bevriest en haar vluchtige karakter transformeert tot hard ijs. Stilte als er een dik pak sneeuw is gevallen. Dieren die hun hol opzoeken en een winterslaap houden. De natuur staakt tijdelijk haar groei, schudt haar bladeren af, wacht, wacht in stilte, tot in de lente groei, bloei en beweging volgen.

Figuurlijk verstilling omdat ook mensen, in mindere mate misschien, maar toch wel degelijk, beschutting zoeken, een warm ‘nest’.

Het thema Winter is voor mij aanleiding om met de begrippen verstilling, beschutting, thuis zijn, concentratie en vertraging te werken.

Kinheim
Tijdens research naar de Breestraat kwam ik Tapijtknoperij Kinheim op het spoor. Mijn schetsontwerp voor de gobo’s is hierop geïnspireerd.

In 1910 werd tapijtknoperij Kinheim opgericht door Hendrik Godefridus Polvliet. Het bedrijf stond in de Zeestraat 104 in Beverwijk. Zijn vrouw Cornelia Polvliet-van Hoogstraten was de drijvende krachtachter het bedrijf.

Kinheim tapijten stonden bekend om hun kwaliteit en de originele ontwerpen. Het wist kunstenaars aan zich te binden die de tapijten ontwierpen, zodoende ontstonden voor die tijd revolutionaire patronen, van oa Jac. Van den Bosch, Lion Cachet, Theo Nieuwenhuis en Dirk Verstraten.

Het bedrijf werd binnen tien jaar door heel Nederland bekend. Het produceerde voor het Vredespaleis in Den Haag, Paleis Soestdijk, luxe cruiseschepen en gemeentehuizen. Zodoende kon Kinheim uitbreiden en kwamen er steeds meer mensen in dienst.

In 1973 werd de zaak opgeheven. De concurrentie met machinaal gefabriceerde tapijten was niet meer bij te benen.

  
Twee Kinheim tapijten, te zien in het Museum Kennemerland

Waarom Kinheim
- aandacht geven aan de geschiedenis uit de directe omgeving van de Breestraat en aan dit unieke bedrijf.
- Met de nieuwe inrichting van de Breestraat wordt nagestreefd dat de straat, en het langgerekte plein waar de gobo’s komen, niet alleen een plek is waar mensen graag flaneren, maar ook een plek wordt waar je wilt verblijven.
- Tapijten associëren een zachte, huiselijke omgeving. In sommige (nomaden)culturen ben je thuis zodra je het tapijt hebt uitgerold. De projecties op de straat zou je kunnen zien als tapijten van licht.


Ontwerp van Frits Spanjaard

- Het knopen van tapijten is een traag en geconcentreerd proces. Ik vind dit goed aansluiten bij het thema, zoals hierboven omschreven. Vertraging en concentratie zijn in mijn eigen werk ook twee belangrijke elementen. Ik maak zowel snelle als arbeidsintensieve tekeningen. De tekeningen waar patronen op te zien zijn, zijn niet alleen tijdrovend om te maken, de veelheid van vormpjes vertraagt ook de blik. Vaak kom ik tijdens langdurige, repeterende bewegingen op nieuwe ideeën. Maar ook het kijken naar dit soort patronen, kan een effect hebben waarbij je een beetje afdwaalt met je gedachten.



Combinatie van grillige vormen en symmetrie

- Handgeknoopte tapijten zijn anders dan machinaal gefabriceerde tapijten. Bij handgeknoopte tapijten tref je onregelmatigheden aan. Een rechte lijn loopt nooit echt helemaal recht. Hoe meer je inzoomt op de afbeelding, hoe meer onregelmatigheden je ziet. Ik zie dit als een kwaliteit. Het toont de hand van de maker, de uren arbeid, het moment waarop de aandacht wellicht even verslapte of de knoop niet dicht genoeg werd aangetrokken.

Ook hier is een parallel met mijn eigen tekeningen. Hoe geconstrueerd of precies een tekening er ook uitziet, er zijn altijd plekken te vinden met onregelmatigheden. Waar de kwast een beetje uitschoot, het mesje iets schuiner sneed dan verwacht, het papier wat meer kreukte of de inkt vlekte. Al deze sporen zijn onderdeel van het werk, dat een uitkomst is van zowel geplande handelingen als toevalligheden.


De lijnen in dit Kinheim-tapijt lopen niet precies recht

Andere associaties
Naast Kinheim dienden er zich gedurende het vooronderzoek ook andere bruikbare aanknopingspunten aan:

  
De glas-in-lood vensters en plattegrond van de Sint Agathakerk


De koepel van de Sint Agathakerk


Een karrewiel. De plaatsing van de gobo’s is op het punt waar vroeger de karren hun draai konden maken



Zentuin. De hark die sporen nalaat in het grind kun je vergelijken met de kwast die sporen nalaat op het papier


'Mandala' is het Sanskriet woord voor cirkel. Mandala’s dienen om concentratie en meditatie te ondersteunen

De gobo’s
Elke projectie heeft een doorsnede van ongeveer vijf meter, is een uniek en opzichzelfstaand beeld, maar vormt met de overige gobo’s een eenheid. De ontwerpen zijn geschilderd en getekend op papier, de projecties kun je zien als een vertaling van een tekening in licht. Om zoveel mogelijk van de details uit de originele tekening over te brengen op de gobo, zal een full colour glasgobo gebruikt worden.

De ontwerpen zijn allemaal cirkelvormig, om zo een eenduidig beeld te creëren in de veelzijdige omgeving die de Breestraat is. De projecties zijn op de straat, je kunt ze dus van alle kanten bekijken. De ontwerpen zullen geen boven- of onderzijden hebben. Het zijn abstracte beelden, multi-interpretabel, die je van alle kanten kunt zien.

Daarnaast maak je met de cirkel zo economisch mogelijk gebruik van het bereik van de projector. Je kunt er het grootste oppervlak mee bestrijken.

Interactie
Voorbijgangers kunnen in een projectie gaan staan. Een projectie zou je kunnen zien als een ‘podium’. Je kunt er jezelf, letterlijk, in de schijnwerpers plaatsen, om bijvoorbeeld een dansje te doen, een pose aan te nemen, gekke schaduwen te maken of jezelf mooi uit te lichten. In mijn voorstel is dat niet storend, eerder een meerwaarde van het werk. Het zou betekenen dat het werk niet alleen met de plek integreert maar ook met de mensen die er vertoeven. Het lijkt me een meerwaarde als foto's van interacties gaan circuleren op internet en social media.

Technisch
De gobo van bovenaf gezien is rond. Je ziet de tekening zoals die oorspronkelijk gemaakt is, vertaald in licht, en sterk uitvergroot. De gobo gezien vanaf de straat ervaar je dan ook als een cirkel, maar zie je als een ovaal. Zodra je je rond de gobo verplaatst, veranderd het aangezicht van de gobo.

   
Vertekening van het patroon wanneer je het ontwerp van verschillende kanten bekijkt

Je kunt het vergelijken met de witte pijlen op de weg. Vanuit de auto zie je een pijl in goede verhoudingen, bekijk je de pijl vanaf de zijkant, dan zie je hoe uitgerekt hij is. Met de vormgeving van de pijl is rekening gehouden met het zichtpunt van de bestuurder.

Ik probeer om in mijn ontwerp deze vertekening tot een meerwaarde van het ontwerp te maken. Door te spelen met die vertekening nodig ik de toeschouwer uit om rond of door de gobo heen te lopen en te kijken hoe het beeld transformeert.

De zwarte delen in het ontwerp zijn op de gobo de plek waar geen licht doorheen komt. De witte delen zijn het helderste onderdeel en zullen de plekken op de gobo zijn waar het meeste licht doorheen komt. Alle overige tinten zitten tussen deze twee uitersten in.

Zwart en wit zijn in de ontwerpen opgenomen door zowel op zwart als wit papier te tekenen. In de zwarte delen van de tekening zal in de gobo worden vertaald als 'geen licht', de witte delen zullen juist het felst zijn. Op de zwarte plekken zal de straat(kleur) onderdeel van het beeld worden. Het beeld is niet een ‘plakplaatje’, maar probeert onderdeel te zijn van de omgeving.

tekenkabinet
Galerie Park Art, Amstel Park Amsterdam

Grootste tekenkunst op klein formaat.

Het Tekenkabinet is geopend op vrijdag-, zaterdag- en zondagmiddag tussen 12.00 - 17.00 uur.

Daarnaast is het ook mogelijk om door de week na afspraak langs te komen.

110 tekenaars presenteren een tekening op maximaal A3-formaat. Een groots overzicht van hedendaagse tekenkunst. Al het werk is tevens te zien en te koop in de webshop van het Tekenkabinet.

De natuur terug
Kerckebosch Zeist
opgeleverd: maart 2017
 
Permanente lichtkunstwerk in Kerckebosch Zeist

Kerckebosch
Kerckebosch ondergaat een grote verandering. De flats en wegen aan de rand van de wijk worden verwijderd en vervangen door een woonwijk met een vingermodel met zes woonscheggen en vijf bosvingers. De bosvingers krijgen een open verbinding met het omringende bos en verschillende woonscheggen worden met elkaar verbonden door een nieuwe verkeersader in de wijk: de Kerckeboschlaan. Waar de oude structuur van de wijk recht en hoekig was, is in de nieuwe structuur rekening gehouden met de reeds aanwezige natuur. De Kerckeboschlaan meandert door de wijk.

Als gevolg van deze veranderingen zal de omringende natuur versterkt worden. Hierdoor zullen diersoorten van buitenaf de wijk kunnen gaan gebruiken. De meest geschikte en rustige gebiedsdelen zullen in de rand komen te liggen, de uiteinden van de bosvingers. Door het voeren van adequaat natuurbeheer zullen gevoelige soorten zich daar kunnen ontwikkelen.

Gobo’s
Op de Kerckeboschlaan wordt op vijf plekken, bij iedere ingang van een woonscheg, een afbeelding op de straat geprojecteerd met een Urban Scene Gobo-projector. Elk ontwerp is op zichzelf herkenbaar, maar vormt met de overige vier ontwerpen een eenheid. De ontwerpen zijn geschilderde afbeeldingen op papier, de projectie kun je zien als een omzetting van zo’n tekening in licht. Om zoveel mogelijk van de details uit de originele tekening over te brengen op de gobo, zal een full colour glasgobo gebruikt worden. De vijf ontwerpen zijn allemaal cirkelvormig, afhankelijk van de plek zal deze een doorsnede van ongeveer vijf meter hebben.

Dieren
De aanwezigheid van de natuur in de wijk is een kernkwaliteit van Kerckebosch. Dankzij deze natuurrijke omgeving leven er veel dieren. Je zal ze niet snel zien, maar ze zijn er wel. In dit ontwerp wil ik vijf dieren zichtbaar maken.

Het ontwerp

In mijn ontwerp is op elke projectie een dier te zien. Enerzijds leven deze dieren nu al in de wijk (de uil, hagedis en vleermuis), anderzijds zijn dit dieren die door de veranderingen in de wijk mogelijkerwijs gezien kunnen gaan worden in de toekomst (de vos en de ree). De dieren staan voor een achtergrond met een gekleurd patroon. De combinatie van een dier met een strak, ritmisch patroon, is vergelijkbaar met een combinatie die ik ook terugzie in Kerckebosch: een woonwijk in een natuurlijke omgeving, het samensmelten van natuur en cultuur, het organische versus het geconstrueerde.

Vorm

De cirkel met de afbeelding van een dier erin is afgeleid van de vorm van een amulet. Een amulet is een voorwerp met een speciale betekenis. Men gelooft dat het bescherming biedt tegen gevaar, ziekte en ongeluk, dat het negatieve krachten afweert. Er kan van alles op een amulet staan, dieren zijn veelvoorkomend. Dieren hebben eigenschappen waar je bepaalde boodschappen in kunt ontdekken en krachten aan kunt ontlenen. In sprookjes komen veel dieren voor met bijzondere eigenschappen, totemdieren zoals ze in bijvoorbeeld de cultuur van de Indianen worden gebruikt, kunnen een gids zijn, bescherming bieden en levenslessen leren.

Hoewel de aanwezige dieren in en rondom Kerckebosch het uitgangspunt vormen voor mijn ontwerp, kan de vorm waarin ze gepresenteerd worden ook bovenstaande associatieve gedachtes oproepen. Dit is voor iedereen persoonlijk en anders.
TRAUMRAUM
Drawing Centre Diepenheim
17 september t/m 27 november 2016

Zondag 27 november 15:00 uur: Artist Talk Lenneke van der Goot en Sebastiaan Schlicher, modarator: Nanette Kraaikamp.

//

Kunstenaars: Sebastiaan Schlicher, Charlotte Schleiffert, Karen Sargsyan, Lenneke van der Goot, Stan Klamer en Rozemarijn Westerink.

In de herfst van 2016 toont Drawing Centre Diepenheim een tentoonstelling waarin de wonderlijke subjectieve werelden van tekenende beeldend kunstenaars centraal staan. Tegenwoordig zijn er veel kunstenaars die fantasievolle werelden creëren, van surrealistisch en sprookjesachtig, tot rauw of geheel abstract. De realiteit van alledag lijkt in eerste instantie in dergelijke werken te worden ontvlucht, maar is wel degelijk voelbaar en zelfs gedeeltelijk daarop gebaseerd. 

In deze tijd van versnelling en informatieve overkill is de behoefte zich terug te trekken in een eigen verhaal en alternatieve werelden, niet zozeer een vorm van romantisch escapisme waarbij de kunstenaar zich afkeert van de werkelijkheid, als meer een noodzakelijke artistieke manier van zoeken naar persoonlijke alternatieven om met de werkelijkheid om te gaan. In deze persoonlijke zielenroerselen zijn dan ook vele herkenbare elementen en archetypische verschijnselen uit het collectieve geheugen te ontdekken.

Het zijn vaak tekeningen die vertellen van gepersonifieerde mythes, herinneringen of fantasieën, soms met een theatraal karakter. Hoewel in films en andere nieuwe media, via digitale trucages onderhand alles mogelijk is, gebruiken veel beeldend kunstenaars nog steeds alleen het tekenmateriaal en dus hun handwerk, om tot de verbeelding van dergelijke “nieuwe werelden” te komen. Het tekenen lijkt zich met zijn intieme en directe hoofd-hart-hand-connectie juist goed te lenen om kwetsbaarheid en twijfel, die voortkomen uit de belevingswereld van het individu, om te zetten in een geheel eigen parallelle wereld. In de tentoonstelling zal zowel het traditionele tekenen op papier als ook het werken met papier als sculpturale mogelijkheid te zien zijn.

Curator: Nanette Kraaikamp

amsterdam drawing
NDSM Werf
22 t/m 25 september 2016

Op deze beurs wordt uniek werk op papier gepresenteerd. Mijn tekeningen hangen in de stand van Witteveen Visual Art Centre.

'Drawing Attention, Words on paper' biedt de bezoeker, twee keer per dag op vrijdag, zaterdag en zondag, een serieus maar informeel gesprek met kunstenaars voor wie werk op papier een belangrijk deel uitmaakt van hun oeuvre.

Kunsthistorica Diana Wind, die als directeur het Stedelijk Museum Schiedam op de kaart heeft gezet, zal de moderator zijn van deze gesprekken. Aan haar betrokkenheid bij kunst op papier heeft ze tijdens haar bewind in het museum met passie uiting gegeven.

Zondag 25 september:
14.00-15.00: Lenneke van der Goot

Tekeningen
Witteveen Visual Art Centre
3 t/m 24 september 2016

Een groepstentoonstelling met werk van Iris Kensmil, Gopal Dagnogo, Riëtte Wanders, Herman Zeinstra, Erik Mattijssen, Dewi Hoppe, Anna Rudolf, Pietsjanke Fokkema, Caren van Herwaarden, Caroline Serton, Anna Frydman, Charles Vreuls, Arno Kramer, Lenneke van der Goot, Kim Streur en Gam Bodenhausen.

In het Witteveen Visual Art magazine, hier te downloaden, is meer informatie te vinden over de tentoonstelling.

Multiverse
Academiegalerie
10 september t/m 8 oktober 2016

Een tentoonstelling met werk van 21 schilders

De studierichting HKU Fine Art and Design in Education richt zich in de eerste plaats op het opleiden van docenten in de creatieve vakken, maar binnen de opleiding neemt ook de ontwikkeling van het eigen beeldende werk van de student een belangrijke plaats in. In de loop der jaren zijn er dan ook veel afstudeerders geweest die zich na het eindexamen aan de docentenopleiding zijn gaan bezig houden met het maken van beeldende kunst. Sommige van hen weten deze activiteit te combineren met een baan in het onderwijs, anderen richten zich volledig op de eigen kunstpraktijk.

Multiverse biedt een gevarieerd overzicht met bijzonder werk van alumni van de docentenopleiding, afgestudeerd tussen 1987 en 2006. De tentoonstelling concentreert zich daarbij met name op oud-studenten die zich hebben onderscheiden op het specifieke terrein van de schilderkunst.

Multiverse is samengesteld door Margreeth Kortekaas, meer dan dertig jaar lang docent schilderen aan HKU Fine Art and Design in Education. Met deze tentoonstelling, waarvoor zij 21 van haar oudstudenten heeft uitgenodigd om samen met haar terug te kijken op de afgelopen periode, neemt zij afscheid van het onderwijs.

Carlijn Bakker, Celine van den Boorn, Maarten van den Bos, Marijke Breuers, Tamar Clasquin, Thom van Dijk, Koen Doodeman, Lenneke van der Goot, René Heeres, Suzanne Hesp, Jorn van Leeuwen, Hans Meertens, Petra Roest, Robert Roest, Jan Ros, Kyra Sacks, Purcell Saekan, Sabina Timmermans, Herman Tjepkema, Annemiek Vera, Jurre van Voorst.

Tekenkabinet (The Big Draw)
Kalkmarkt 8 Amsterdam
1 t/m 30 oktober 2016

Het Tekenkabinet kent geen vaste collectie, selectie of locatie en is geen kunstenaarscollectief, maar een initiatief van beeldend kunstenaar Manja van der Storm, dat jaarlijks grootse momentopnames van hedendaagse, autonome tekenkunst op klein formaat (maximaal A3) toont. Op gevarieerde, soms ongebruikelijke locaties (een museum, een bedrijfshal, een kunstsalon, een kunstenhuis, een kunstbeurs, een kunstenaarsinitiatief, een huiskamer) worden (minimaal) 2 tentoonstellingen per editie gerealiseerd.

In het Tekenkabinet is tekenen het (ver)bindende thema; zonder restricties wat betreft stijl of genre.
Op papier, hout, MDF, karton of rechtstreeks op de wand. Met potlood, ballpoint, pen & inkt, gouache, houtskool, draad, aquarel, collage, Siberisch krijt, folie, vuur... waar kun je eigenlijk niet mee tekenen?
De mate van professionaliteit wat betreft beroepspraktijk en de wijze waarop de geselecteerde kunstenaars zich onderscheiden en manifesteren als tekenaar, spelen een rol bij de zorgvuldige samenstelling van de deelnemerslijst. Zo komt het Tekenkabinet jaarlijks tot een prachtige, afgewogen, gevarieerde en uitgetekende selectie.

De komende tentoonstellingslocatie bevindt zich op de eerste etage van een monumentaal pand uit 1640 aan de Kalkmarkt 8, het ouderlijk huis van Fenneke Voorsluis, kunstenaar, curator en cultureel ondernemer. Zij nodigde het Tekenkabinet uit de eerste tentoonstelling te realiseren in de huiskamer, een nieuw kunst-/buurt- en cultuurinitatief. Doordat zich op de begane grond de huisartsenpraktijk van haar ouders bevond, had het pand jarenlang een verbindende functie in de buurt. Als transparante plek waar ruimte is voor ontmoeting en experiment, waar commercie, kunst en cultuur in elkaar overlopen en elkaar kunnen versterken, krijgt de huiskamer nu een nieuwe inhoud, functie en betekenis voor de Nieuwmarktbuurt. Naast expositieruimte, is de huiskamer ook een vergaderruimte en buurthuis, waar exposities, lezingen en buurtgerelateerde evenementen worden georganiseerd.

Aan de wanden van de huiskamer stellen de circa 100 tekeningen in het Tekenkabinet zich in alle kwetsbaarheid, (zonder passepartout, lijst en/of glas) bloot aan de kijker, die de ene na de andere grote ontdekking in het klein kan doen, dicht op de huid. Alle tentoongestelde tekeningen zijn te koop en ter illustratie van de tentoonstelling verschijnt er een fullcolour catalogus (A6), waarin alle deelnemende tekenaars met 1 werk zijn vertegenwoordigd.

VII Ways to get out of here
KUUB, Utrecht
13 maart t/m 24 april 2016

Aan het werk dat voor deze expositie is geselecteerd van Toon Berghahn, Lenneke van der Goot, Arno Kramer, Paul Nassenstein, Gijs van Noort, Marli Turion en Rob Voerman, ligt een gemeenschappelijke ondertoon ten grondslag, namelijk de wijze waarop deze zeven beeldende kunstenaars proberen de beschouwer te verleiden een stap uit de dagelijkse realiteit te zetten. Kunst dus als een soort ontsnappingsroute; VII Ways to get out of here, op zoek naar een andere werkelijkheid, een wellicht meer harmonieuze werkelijkheid, passend in de romantische traditie van de westerse kunst zonder in escapisme te vervallen. Verwijzend bijvoorbeeld naar de in de negentiende eeuw populaire folly; een bouwsel dat qua vorm refereert aan iets reëels maar dat geen andere functie heeft dan die verwijzing en verder elk praktisch nut ontbeert.
De expositie heeft het over bouwsels in wording, schuivende panelen in een theaterstuk en tot de essentie teruggebrachte staketsels. Daartussen door wordt gedanst, bekeken en gezien. Dat zijn echter passanten die uit het beeld weg lijken te lopen danwel zojuist zijn verdwenen, they got out of here, met achterlating van fantasieën en half-affe constructies. De geselecteerde werken accentueren dat doordat het maakproces van de tekeningen, schilderijen en ruimtelijke werken zichtbaar is gebleven; the artists are just gone for a moment, will they come back?

DRAW!
Kunstliefde Utrecht
26 maart t/m 24 april 2016

In het kader van de landelijke kunstmanifstatie Drawing Front, toont Kunstliefde de volgende kunstenaars:

Roland Sohier, Marisa Rappard, Lenneke van der Goot, Halina Zalewska, Rozemarijn Westerink, Joop Stolk, Jorrit Paaijmans, Linde Faas en Corinne van Bergen

Jantine Kremer schreef voor online platform Lucy een recensie over de tentoonstelling.

Tekeningen XL en XS
Witteveen Visual Art Centre
5 maart t/m 3 april 2016

Tekeningententoonstelling met werk van oa Gam Bodenhausen, Jacobien de Rooij, Hans de Wit, Geer van der Klugt, Jans Muskee en Arno Kramer, Erik Mattijssen, Anne Semler, Romy Muijrers en Lenneke van der Goot.

Through the Looking Glass, and what I found there
De Vishal, Haarlem
20 december 2015 t/m 24 januari 2016

Afscheidstentoonstelling van curator Willemijn Faber in de Vishal. Zij stelt een expositie samen op basis van een persoonlijke selectie. Met werk van:

Seet van Hout  
Maria Roosen
Lenneke van der Goot
Ellen Kooi
Elpeth Diedrix
Kees de Vries
Terry Thompson
Simone de Groot
Marleen Sleeuwits
Ronald Ruseler
Bianca Sistermans
Caren van Herwaarde
Alet Pilon

 

Speech Willemijn Feber:

De titel van de tentoonstelling verwijst naar een boek van Lewis Caroll, de schrijver van Alice in Wonderland. De oorspronkelijke titel is Through the Looking-Glass and what Alice found there. Hij schreef het als een vervolg op Alice in Wonderland, met dezelfde hoofdpersoon.

Kijken 'through the looking-glass', het kijken door een vergrootglas en inzoomen op de wereld. Voor mij slaat het op de wondere wereld waar ik door de kunst in terecht ben gekomen. En op mijn periode in De Vishal in het bijzonder. 'And what I found there'.

Dat is niet in enkele woorden te zeggen. Maar het eerste dat bij mij opkomt is “vriendschap” De jaren dat ik in de vishal heb gewerkt heb ik zoveel vriendschap en liefde ervaren. Van Cilia, mijn vriendin en zakelijk coordinator, de bestuursleden (en oudbestuursleden: Els, Jennifer, Eric, Paul), mijn lieve technisch assistenten die altijd voor mij klaarstonden, John en Frans, alle vrijwilligers en natuurlijk alle kunstenaars, de leden en allen van buiten de vishal, met wie ik in de afgelopen tijd heb gewerkt. Het was een geweldige tijd.

En dan was er natuurlijk het allerbelangrijkste: de kunst. Door mijn werk ben ik er letterlijk in ondergedompeld en het heeft me gevormd.

Wat maakt kunst nou zo belangrijk?

Afgelopen week las en hoorde ik drie keer over wat kunst is en wat het biedt. Allereerst op een opening, daar sprak een dichteres over het moment dat zij ervaart wanneer ze een gedicht schrijft dat goed is. “vijf seconden ongeveer bevind ik mij in een onbegrensde ruimte. Het is zoals ik mij de hemel voorstel, er zijn geen muren of plafonds.” Er zijn geen beperkingen, je kunt er in verdwijnen. Dat is ook wat de kunstenaar zal ervaren als hij een werk heeft volmaakt. Dat is wat hij met zijn werk wil. Ons, de kijker, de kans geven om in die onbegrensde ruimte te treden. Onze fantasie te laten werken en, niet gestoord door wat moet of wat wel of niet kan, de ruimte te geven voor onze eigen interpretatie.

Onlangs sprak ik met een vriend over het feit dat religie door de jaren heen, zo veel invloed op de kunst heeft gehad. Hij zei: eigenlijk is dat niet zo vreemd want ze hebben best veel gemeen. Ze willen allebei hetzelfde, de mens opheffen naar het hogere. De onbegrensde ruimte dus.

In een artikel over de tentoonstelling Silence out Loud, die is samengesteld door Joost Zwagerman, en die deze week in Museum Kranenburg in Bergen is geopend, las ik dat Joost zei:

"De tentoonstelling moet 'onontkoombaar' worden. Een tentoonstelling waarin, in onze tijden van kakofonie en hoogtonigheid, de eeuwige waarde en de eeuwige waarheid van de stilte wordt verbeeld". Hij haalde daarbij een citaat van Luc Tuymans aan: Schilderijen moeten, willen ze effect hebben, de immense intensiteit van stilte hebben, een opgevulde stilte of leegte. De beschouwer moet de onbegrensde wereld van ruimte en tijd kunnen betreden dus. En dan gaat het niet alleen om schoonheid, maar mag het ook best wringen. Stilte kan ook beklemmend zijn, of onaangenaam.

Als je als kijker de tijd wilt nemen om langer dan de gemiddelde negen sec naar een kunstwerk te kijken, (of naar een muziekstuk of gedicht te luisteren) dan kan je de stilte ervaren. Dat onnoembare dat net buiten het bereik van alle dag ligt. Net buiten het blikveld, maar tastbaar in een onbestemd verlangen.

In de vorm van schoonheid, ontroering, troost, concentratie, een glimlach, maar ook irritatie, boosheid, verdriet of zelfs afschuw.

Kunst laat door beelden nieuwe gedachten bij je ontstaan. Kunst kan een deurtje openzetten. Een deurtje naar iets wat je nog niet kende, diep in jezelf.

Alice tuimelde in een konijnenhol en na een lange, diepe val kwam ze in een wondere wereld terecht. Een wereld van onbegrensde ruimte en tijd. Een wereld vol mogelijkheden en onmogelijkheden. Onderweg leert ze heel veel en wordt nieuwsgierig naar alles wat zich achter nog gesloten deurtjes bevindt.

Voor deze tentoonstelling heb ik kunstenaars uitgenodigd waarmee ik in de achterliggende tijd heb samengewerkt, wier werk op mijn netvlies is gebleven, me nieuwsgierig maakte en heeft verwonderd. De lijst waar ik mee begon was nog zeker drie keer zo lang, maar gezien de beperkte ruimte moest er een keuze gemaakt worden. Het is een persoonlijke keuze, maar de gemene deler is het gevoel dat ze mij meenemen naar de onbegrensde ruimte en tijd. Ik dank hen allemaal hartelijk voor hun werk.

 

The drive of drawing
Hubert van Eyck Academie
30 oktober t/m 7 november 2015

Masterclass o.l.v. Robbie Cornelissen aan de Hubert van Eyck Academie, broer van de Jan van Eyck.

Alexander Rodchenko schreef: Only the line can tell us what happened. In de masterclass The Drive of Drawing zal dat al tekenend onderzocht en bediscussieerd worden.
In het publieke programma zal dat steeds weer aan de orde komen: wat is tekenen, wat gebeurt er tijdens het tekenen en wat betekent het? Is tekenen wat een kind ooit zei: A drawing is a line ‘around a think’?  

The Drive of Drawing is de eerste van een reeks van 10 masterclasses georganiseerd door de Hubert van Eyck Academie en mogelijk gemaakt door het Mondriaan Fonds. Tijdens de masterclass worden 12 deelnemers ondergedompeld in de wereld van het tekenen, om met nieuwe inzichten en ervaringen terug te keren naar het eigen atelier. Masterclasses in voorbereiding zijn The Drive of Performing en The Drive of  Painting. 

Deelnemers masterclass:
Arike Gill
Bas Ketelaars
Erik-Jan van der Schuur
Femke Gerestein
Gerbrand Burger
Jeroen Paalvast
Kim Habers
Lenneke van der Goot
Marie van Vollenhoven
Matilde Everaert
Susanna Inglada
Tijs van Bakel

Tentoonstelling:
7 t/m 20 november 2015
ma t/m vr 9 - 18 uur

VPRO Nooit meer slapen
NPO Radio 1
24 augustus 2015

Een interview naar aanleiding van Tekenkabinet #3 bij het radioprogramma VPRO Nooit meer slapen. Gijsbert van der Wal interviewde Manja van der Storm en mij over het Tekenkabinet en tekenen in het algemeen.

Klik hier om de uitzending te beluisteren.

Tekeningenfestival #2
Witteveen Visual Art Centre
opening zaterdag 12 september

Kunstenaars: Ron Amir, Karin Arink, Irina Birger, Robbie Cornelissen, Frans Franciscus, Inge Kolff, Anita Groener, Lenneke van der Goot, Rosemin Hendiks, Caren Herwaarden, Tjibbe Hooghiemstra, Arno Kramer, Paul Klemann, Jelle Kampen, Kars Persoon, Gebroeders Miedema, Romy Muijrers, Paul Nassenstein, Stijn Peeters, Roland Sohier, Nicole Schulze, Monique Temmen, Terry Thompson, Hans de Wit.

Tweede Tekeningenfestival
tekst Arno Kramer, augustus 2015

Hedendaagse tekenkunst staat al enkele decennia in de belangstelling als autonome kunstdiscipline, al krijgt ze nog lang niet e aandacht die, gezien de hedendaagse ontwikkelingen, in feite gewenst is. Er zijn sporadisch museale tentoonstellingen, er is een enkele specialistische beurs, zoals Drawing Now in Parijs en Amsterdam Drawing in Amsterdam.

Misschien wordt de meeste aandacht aan tekenen wel gegeven door zogenaamde kunstenaarsinitiatieven en commerciële galeries. In het buitenland lijkt de aandacht gericht op hedendaagse autonome tekenkunst eveneens te groeien. Met recente monumentale publicaties zoals Vitamin D 2 en Drawing People werden overzichten van de ontwikkelingen van over de hele wereld gegeven. Spijtig genoeg kwamen in deze boeken maar heel sporadisch Nederlandse kunstenaars aan bod. De oorzaak hiervan moet toch gezocht worden in de weinige contacten die er op het gebied van het tekenen blijkbaar internationaal bestaan.

Op Drawing Now in Parijs stond in het voorjaar van 2015 zelfs niet een Nederlandse galerie en dat is tekenend. In Wenen Oostenrijk is een stand van zaken rond het hedendaagse tekenen in het Albertina Museum te zien geweest, merkwaardig genoeg ook met die titel Drawing Now , en ook daar zijn in een groep van 35 exposerende kunstenaars alleen Marcel van Eeden en Erik van Lieshout vertegenwoordigd.

Hoewel het Drawing Centre Diepenheim in Nederland steeds meer bekendheid geniet, als specialistische plek voor tekenkunst, blijft het wenselijk Drawing Centre Diepenheim toch ook internationaler onder de aandacht te brengen. De ontwikkelingen in die Nederlandse tekenkunst zijn in vergelijking met het buitenland groot, boeiend en actueel. Dit lijkt overigens in tegenspraak met de positie van het tekenen in het algemeen op veel Nederlandse kunstacademies, want daar is het tekenen steeds meer tot een keuzevak te verworden en maakt het vaak geen deel meer uit van het elementaire curriculum.

Binnen de tekenkunst zijn er diverse invalshoeken en perspectieven van waaruit het medium beleefd en onderzocht kan worden. Tekenen is een medium dat vele gezichten kent, van intiem en direct, tot haast wetenschappelijk objectief, van beweeglijk,
spontaan en vluchtig tot schilderachtig gelaagd. Tekenen kent, zoals toch algemeen bekend een lange traditie: van oudsher een communicatiemiddel, een vorm van taal, geschikt voor het visualiseren en communiceren van ideeën en gedachtes.
Binnen de kunsten is tekenen uiteindelijk uitgegroeid van voorbereidende schets tot autonome kunstvorm. De laatste jaren worden bovendien de grenzen van het tekenen steeds meer opgezocht. Retort Art Space, het inmiddels ter ziele gegane kunstenaarsinitiatief, daagde kunstenaars uit om vanuit het tekenen op de wand de letterlijke ruimte te verkennen. In de tentoonstelling Space Drawings in KadE in Amersfoort, stond tekenen als sculptuur centraal. En recenter was er meer aandacht voor tekenaars die werkten met bewegende beelden in getekende films.

Tekenkunst schuurt dikwijls aan tegen andere media zoals o.a. beeldhouwkunst, schilderkunst collage, fotografie en performance. Ook qua thematiek is er een enorme diversiteit, van surrealistische gefantaseerde sprookjesachtige werelden, waarin mens en dier centraal staan, exploraties van landschap- en architectuurvormen, tot pure abstracties.

Met het Tweede Tekeningenfestival laat Witteveen visual art centre in de enorme galerieruimten een grote variatie aan hedendaagse ontwikkelingen zien van wat kunstenaars op dit moment maken. Naast vaste kunstenaars van de galerie zijn er veel gastkunstenaars uitgenodigd om mee te doen. De galerie toont ook van een selectie groep kunstenaars werk op Amsterdam Drawing. Op deze manier wordt nog eens extra onderstreept dat Oeke een goed oog heeft voor de ontwikkelingen in het hedendaagse tekenen.

Amsterdam drawing
NDSM-Werf
17 t/m 20 september 2015

Van donderdag 17 tot en met zondag 20 september 2015 beleeft Amsterdam de vierde editie van de jaarlijkse kunstbeurs voor gouaches, aquarellen, houtskool- en pen-, olieverf-  of inktwerken op papier.

Amsterdam Drawing is het podium voor de beste galeries uit de hele wereld om werk van jong talent en internationaal gevestigde kunstenaars te laten zien. Vijftig Nederlandse en internationale galeries worden voor Amsterdam Drawing 2015 uitgenodigd.
De locatie is, net als voorgaande jaren, een tijdelijk paviljoen op de NDSM-Werf aan het IJ in Amsterdam-Noord.

Veldwerk
Drawing Centre Diepenheim
27 juni t/m 6 september 2015

Deze zomer bestaat Kunstvereniging Diepenheim 25 jaar. In Drawing Centre Diepenheim zijn van meer dan honderdzestig kunstenaars nieuwe werken op papier te zien. Alle kunstenaars die de afgelopen jaren hebben deelgenomen aan tentoonstellingen is gevraagd om een nieuw werk te maken, op de maat van een nog uit te geven boek, speciaal voor deze jubileumtentoonstelling. Dit boek wordt 5 september feestelijk gepresenteerd.

Tekenkabinet
Museum Waterland Purmerend
19 t/m 30 augustus 2015

Derde editie van het Tekenkabinet, een jaarlijkse momentopname van hedendaagse tekenkunst, op maximaal A3-formaat.

Anything but homeless - Tekeningen uit de NOG Collectie
Stedelijk Museum Schiedam
t/m 18 oktober 2015

De NOG Collectie bestaat uit ruim 500 kunstwerken van 105 verschillende kunstenaars. Het accent van de collectie ligt op tekeningen cq werken op papier, maar ook beelden en objecten maken deel uit van de collectie.

Met ingang van 1 september 2013 is Stichting Beheer SNS Reaal een alliantie aangegaan met het Stedelijk Museum Schiedam. Het museum heeft het beheer van de collectie overgenomen van Stichting Beheer. Daarnaast maakt het Stedelijk Museum Schiedam tentoonstellingen, waarbij de collectie van het museum en de NOG Collectie uitgangspunt zijn. 

Tijdens Anything but homeless zal het publiek van de volgende drie kunstenaars een tekening uitkiezen die aangekocht wordt voor de NOG Collectie: Karin van Dam, Charlotte Schleiffert en Lenneke van der Goot.

schatkamers van de geest
SBK KNSM Amsterdam
17 mei t/m 21 juni 2015

Solo-tentoonstelling waarin een combinatie wordt getoond van tekeningen, muurtekeningen en fotografische werken.

Onder Controle
Utrecht Down Under
1 t/m 31 mei 2015

Aan het Wolvenplein in Utrecht is een kunstroute in de cellen, aangrenzende werkruimten, de kerk en binnenplaatsen van de voormalige gevangenis, waaraan 41 kunstenaars deelnemen. In deze cellulaire gevangenis uit 1853 zouden, volgens toen gangbare Amerikaanse filosofie, mensen in eenzame opsluiting tot inkeer komen. Het bleek niet te werken, mensen werden er krankzinnig. Pas in 1917 kwamen er gemeenschappelijke ruimten waar arbeid geregeld werd voor de gedetineerden.
Sinds korte tijd is de gevangenis niet meer in gebruik en wordt er, in deze fase voorafgaande aan de nieuwe invulling voor het complex, ruimte geboden voor een tentoonstelling.

In cel 20 heb ik een installatie met tekeningen, muurschilderingen en fotografische werken gemaakt. Uitgangspunt is een tekening van een kubus die al aanwezig was in de cel en de vervormde, kapotte spiegels die ik overal aantrof. Wat gebeurt er met je voorstellingsvermogen als je niet meer in vrijheid leeft? Zijn je gedachtes altijd vrij of domineert de fysieke vrijheid die van de geest? En hoe verhoud je je tot de realiteit? Die van het dagelijks leven is dusdanig geïsoleerd dat het ontvluchten van de realiteit een goede oplossing lijkt. Maar ook, de beelden die je hebt van de wereld buiten de deuren van de gevangenis zullen hun eigen leven gaal leiden na verloop van tijd. Zoals herinneringen kunnen vervagen, vervormen of verouderen doordat ze zich alleen nog maar tot foto’s uit die tijd verhouden, zonder ververst te worden. Tegelijk, een mens kan zijn vrijheid worden afgenomen, de wegen van de geest zijn niet te controleren. In een gevangenis word je heel concreet geconfronteerd met de thema’s controle en vrijheid, maar tegelijk zijn dit universele thema’s. Ik probeer met mijn werk zowel op de fysieke plek van de expositie in te gaan, als tot de meer universele.

Above Reality
Garage Rotterdam
28 feb t/m 3 mei 2015

Een groepstentoonstelling in Garage Rotterdam met werk van Robbie Cornelissen, Anton Cotteleer, Hans de Wit, Peter Feiler, Nadia Naveau, Lenneke van der Goot, Aji VN en Bas Zoontjens

Curator: Hans van der Ham
Tekst: Hans van der Ham en Yasmijn Jarram

Above Reality is een tentoonstelling waarbij het metafysische in de kunst centraal staat. Acht beeldend kunstenaars roepen met hun werk filosofische vragen op over het menselijk bestaan.

Metafysica (‘na’ of ‘boven’ de natuur) is een filosofische leer die niet uitgaat van de werkelijkheid zoals we die met onze zintuigen waarnemen, maar in plaats daarvan zoekt naar het wezen van de werkelijkheid. Wat is bestaan, of ‘er zijn’? De metafysica behelst datgene wat boven de materie uitgaat: de totaliteit van alles. Hiernaar kan worden gezocht in een buiten onze wereld liggende 'transcendentale' realiteit, zoals Plato het noemde - of volgens de visie van Aristoteles juist bínnen de waarneembare werkelijkheid, door te kijken naar het alledaagse doen en laten van de mens. Dit gedachtengoed speelde een belangrijke rol in de moderne Italiaanse kunststroming Pittura Metafisica, waarin met name de kunstenaars Giorgio De Chirico en Carlo Carra actief waren vanaf 1917. In deze metafysische stijlbeweging wordt de realistische afbeelding verdrongen door een poëtische droomwereld van leegte en stilte. In een schijnbaar tijd- en bewegingsloos universum blijkt het doodgewone verrassend eigenaardig te zijn, vol benauwende schaduwen en opmerkelijke instrumenten, buiten proportie en in scherpe kleuren weergegeven.

De kunstwerken in Above Reality getuigen van dezelfde sfeer. Het is gemakkelijk verdwalen in de duizelingwekkende vergezichten van Robbie Cornelissen, de organische pastels van Hans de Wit en de poëtische landschappen van Aji VN. Lenneke van der Goot snijdt, plakt, gumt en tekent papieren werelden in elkaar. Waar de kleurrijke, drukbevolkte tekeningen van Peter Feiler en de vervreemdende sculpturen van Anton Cotteleer en Nadia Naveau nog verwijzen naar de mens, richt Bas Zoontjens zich op desolate architectonische constructies.

De vragen en associaties die de werken in Above Reality oproepen, worden niet gevolgd door antwoorden of definities. Het zijn symbolische uitdrukkingen van een nieuwe, mysterieuze binding met de wereld van alledag.